Üç hafta süren bir yurtdışı ziyaretinde bulundum. Bunun için yazma fırsatım olmadı. Bugün sayın okurlarımla yeniden buluştuğum için çok mutluyum.
Tatil sonrası ilkyazıma, geçtiğimiz 28 Temmuzda ITC Başkanlığı ve diğer Türkmen kuruluşlarına yapılan kahpe saldırı ile başlıyorum. Herkesin de dikkatinden kaçmayan ve daha önce çok iyi planlanmış saldırı tüm Türkmen halkını olduğu gibi beni de derinden üzmüştür.
Türkmenler olarak bu tür çirkin saldırıların yabancısı değiliz. Daha önceleri de defalarca silahlı saldırılara maruz kalmıştık.
Şunu açık ve net olarak söylüyorum ki eğer göstericilere karşı o intihar saldırısı olmasaydı bile bize karşı saldırı yapacaklardı. Aile olarak eskideki saldırılardan olduğu gibi bu saldırıdan da payımızı aldık. Nasıl mı dersiniz?
Kerkük'te meydana gelen 1959 katliamında rahmetli dayımın arabası ateşe verilmişti. Bu hadisenin benzeri 28 Temmuz saldırısında da tekrarlandı. Fakat bu defa dayımın değil babamın arabasını ateşe verdiler.
Kısacası aile olarak bu saldırılardan en çok zarar gören biziz. Ne var ki biz milletini seven ve savunan bir aile iken 5. Türkmen Kurultayında ne beni ne de babamı delege yapma ihtiyacını bile duydular.....! Bu da beni çok üzüyor. Ama yine de ben gurur duyuyorum. Aile olarak milletimiz için yaptığımızdan hiç pişman değiliz. Türkmen milli mücadelesi uğrunda iki dayısını şehit vermiş bir aile ferdiyim. İnsan nerede olursa olsun milletine hizmet edebilir. Makam ve koltuk ise geçicidir.
28 Temmuz saldırısı bize zarar verdi. Bu doğru. Ama bize sağladığı kazançlar da ortadadır. Bunu belki şimdi değil ileride göreceğiz.
Bir temenni
Türkmenler olarak çok zor günler geçiriyoruz. 28 Temmuz saldırısı bunun en bariz örneğidir. Direnmemiz gerekir. Ümitsizliğe kapılmamalıyız. Böyle şeyler olur.
Evet, arkadaşlar; dayanacağız başka çaremiz yok. Sözde değil özde birlik olmalıyız. Birbirimizi severek sayarak yolumuza devam etmeliyiz. Anlaşmasızlığımızı bir kenara atarak bu kutsal mücadeleyi aynı azimle devam ettirmeliyiz.